தமிழில் பிறக்கும் சிந்தனை: தொடக்கத்தில் தரப்படும் தாய்மொழிக் கல்வி வலுவான அடித்தளத்தை அமைக்கும் விந்தை

ஒரு குழந்தை முதன்முதலில் “அம்மா” என்று சொல்லும்போது, அது வெறும் ஒலி அல்ல. அந்தச் சொல்லுக்குள் உணர்ச்சி, பொருள், நினைவு எல்லாம் ஒருசேரக் குவிந்திருக்கும். அந்தத் தாய்மொழியே அக்குழந்தையின் முதல்மொழி. ஆனால் பள்ளியில் அடி எடுத்து வைத்ததும், பல குழந்தைகளுக்கு அந்த முதல் மொழி, திடீரென ‘இரண்டாம் உலகம்’ ஆகிவிடுகிறது. வகுப்பறையில் பாடம் ஆங்கிலத்தில்; வீட்டில் உணர்வுகள் தமிழில். இது இருவேறு உலகங்களில் ஒரே நேரத்தில் இருப்பதைப் போன்றது. இந்த உணர்வுதான் சில குழந்தைகளுக்கு வாசிப்பைக் கடினமானதாகவும், சிந்தனையைத் தடுமாற்றம் கொண்டதாகவும் மாற்றுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், பள்ளித் தலைவர்கள் ஒரு கேள்வியை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறார்கள்: தொடக்க ஆண்டுகளில் தாய்மொழித் தமிழில் கற்பிப்பது ஆங்கிலத்தைத் தாமதப்படுத்தாதா? ஆராய்ச்சியும் அனுபவமும் சொல்லும் எளிய பதில், ‘இல்லை’ என்பதுதான். மாறாக, தமிழில் உறுதியாகத் தொடங்குவதுதான் பின்னர் ஆங்கிலத்தையும், சிந்தனையையும், வாசிப்பின் மீதான நம்பிக்கையையும் வலுவாக வளர்க்க உதவுகிறது. இந்தக் கட்டுரை அந்த நுட்பத்தை மனித உணர்வுடன் விளக்கி, வீட்டிலும் வகுப்பிலும் செய்யக்கூடிய சிறிய நடைமுறைகளைத் தருகிறது.

தாய்மொழி: அதன் உட்பொருள் சொல்லும் உண்மை

தாய்மொழி என்பது வெறும் “வீட்டு மொழி” அல்ல. குழந்தை தன் உலகை முதலில் வரைபடம் போல் அமைத்துக் கொள்ளும் மொழி அது. “சூடான சோறு”, “அம்மாவின் கோபம்”, “நண்பனின் சிரிப்பு”, இவை எல்லாம் முதலில் தமிழில் உணர்வுடன் பிணைந்திருக்கும். கல்வி உளவியலாளர்கள் இதை L1 (First Language, முதல் மொழி) என்று அழைக்கிறார்கள். L1 வழியாகக் கற்றல் என்பது புதிய கருத்தை ஏற்கனவே இருக்கும் அனுபவ வலையுடன் இணைப்பதாகும்.

ஓர் ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்கு “நீரின் சுழற்சி” பற்றி ஆங்கிலத்தில் சொன்னால், அது புதிய சொற்களின் குவியலாகத் தோன்றலாம். அதே கருத்தை “மேகம் → மழை → ஆறு → கடல்” என்று தமிழில், அதன் அன்றாட அனுபவத்துடன் இணைத்துச் சொன்னால், சிந்தனை வேர் ஊன்றுகிறது. பின்னர் அதே கருத்தை ஆங்கிலத்தில் கற்றுக்கொள்வதும் எளிதாகிறது. ஏனெனில், கருத்து ஏற்கனவே உள்ளது; மொழி மட்டுமே மாறுகிறது.

இது “தமிழ் vs ஆங்கிலம்” என்ற போர் அல்ல. இது எந்த மொழியில் முதல் சிந்தனை வேர்களை ஊன்ற வேண்டும் என்ற கேள்வி மட்டுமே. தொடக்க ஆண்டுகளில் அந்த வேர் தாய்மொழியில் வலுவாக வேர்விடும்போது, பின்னர் பல மொழிகளும் அதன்மேல் கிளைவிட்டு வளர முடியும்.

ஓர் உவமையைச் சொல்லலாம். வீட்டின் அடித்தளம் உறுதியாக இல்லாமல் மேல் மாடியை அழகாகக் கட்டினால், அழகு நீடிக்காது. தாய்மொழி அந்த அடித்தளம். ஆங்கிலம், அறிவியல், கணிதம், இவையெல்லாம் அதன்மேல் கட்டப்படும் மேல்தளங்கள். அடித்தளம் வலுவாக இருந்தால், மேல்தளங்கள் பாதுகாப்பாக உயரும். கடலில் செல்லும் கப்பலின் அடித்தளமும் அதன் மேல்தளங்களும் இதே பண்பைக் கொண்டவை. வலுவான தாய்மொழி, வலுவான கற்கும் திறனைத் தரும்.

சிந்தனை வலுப்படும் விதம்: மனித மொழியில் ஆராய்ச்சி

பல பத்தாண்டுகளாக உலகெங்கும் நடந்த ஆய்வுகள் ஒரே திசையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன: தொடக்கக் கல்வியில் தாய்மொழி வழிக் கற்பித்தல், கருத்துப் புரிதலையும் சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் திறனையும் மேம்படுத்துகிறது. குழந்தைகள் தாங்கள் நன்கு அறிந்த மொழியில் கேள்வி கேட்கவும், தவறு செய்யவும், மீண்டும் முயலவும் துணிகிறார்கள். அந்தத் துணிவே சிந்தனையின் எரிபொருள்.

தமிழுக்கு இன்னொரு அழகும் உண்டு. அது ஒரு சிறந்த ஒட்டுமொழி, விகுதிகளைச் சேர்த்துப் பொருளை விரிவாக்குகிறது. “படி”, “படித்தல்”, “படிக்கிறான்”, “படிக்கவில்லை”. ஒரே வேரில் இருந்து பல சிந்தனைக் கிளைகள் தோன்றுகின்றன. இந்த அமைப்பு குழந்தைகளுக்கு வடிவங்களைக் காணும் பழக்கத்தைத் தருகிறது. வடிவம் காண்பதுதான் பின்னர் கணிதம், அறிவியல், தர்க்கம் ஆகியவற்றில் பெருமளவுக்குக் கைகொடுக்கிறது.

ஒரு வகுப்பில் ஆசிரியர் “ஏன்?” என்று தமிழில் கேட்கும்போது, குழந்தைகள் நீண்ட விடையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறார்கள். அதே கேள்வியை ஆங்கிலத்தில் கேட்டால், சிலர் ஒன்று அல்லது இரண்டு சொற்களுடன் நிறுத்திக்கொள்கிறார்கள். முதலில் மொழித் தடை; பின்னர், அதுவே சிந்தனைத் தடையாக மாறிவிடுகிறது. தாய்மொழியில் சிந்திக்கும் பழக்கம் இருந்தால், அதன்பிறகு, ஆங்கிலத்திலும் அதே ஆழத்தைக் கொண்டு வர முடியும்.

மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்: நினைவாற்றல். குழந்தைகள் புதிய தகவலைத் தனித்த சொற்களின் பட்டியலாக அல்லாமல், ‘பொருள் உள்ள கதையாக’ நினைவில் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். தமிழில் கேட்ட கதை, பாடல், விளையாட்டு வர்ணனை ஆகியவை உணர்வுடன் பிணைவதால், அவை நீண்டகால நினைவில் நிற்கின்றன. அந்த நினைவுதான் பின்னர் தேர்வு அறையிலும், வாழ்க்கை முடிவுகளிலும் உதவுகிறது. சிந்தனை என்பது வெறும் விரைவான விடை அல்ல; அது இணைப்புகளைக் காணும் திறன். தாய்மொழி அந்த இணைப்புகளுக்கு இயற்கையான பாதையைத் திறக்கிறது.

ஒரு சான்றைப் பார்க்கலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட திரைப்படத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, “அந்தத் திரைப்படம் எந்த ஆண்டு வெளிவந்தது?” என்ற கேள்விக்கு, “நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்தபோது அந்தப் படத்தைக் குறிப்பிட்ட அந்தத் திரையரங்கில், முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்த்ததாய் நினைவு. அந்த ஆண்டே அந்தத் திரையரங்கை இடித்து விட்டார்கள். அதனால், அதற்குப் பிறகு அங்கு படம் பார்க்க வாய்ப்பில்லை. 2019-ஆம் ஆண்டுதான் நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்தேன். எனவே அந்தப் படம் அந்த ஆண்டில்தான் வெளிவந்திருக்கும்” என்ற விடையில், எவ்வளவு நினைவுகள் ஒரே சங்கிலியாய்ப் பிணைந்துள்ளன என்று எண்ணிப் பாருங்கள்!

வாசிப்பின் மீதான நம்பிக்கை: எழுத்துக்கும் உணர்வுக்கும் இடையேயான பாலம்

வாசிப்பு என்பது எழுத்துகளை அடையாளம் காண்பது மட்டும் அல்ல. அது “நான் இதைப் புரிந்துகொள்கிறேன்” என்ற உள் மனநம்பிக்கை. தமிழ் எழுத்துமுறை, ஒலிக்கு நெருக்கமானது: ஓர் எழுத்து என்பது பெரும்பாலும் ஒரே ஒலி. இது தொடக்க எழுத்தறிவுக்குப் பெரிய வலு. குழந்தை “க”, “கா”, “கி” என்று ஒலியுடன் இணைத்துக் கற்கும்போது, வெற்றி அனுபவம் விரைவாக வருகிறது. எழுத்தொலிக்கான மாத்திரை அளவு குழந்தைக்குத் தெரியாவிட்டாலும், ஓசையைக் கேட்கும்போது அது பின்பற்றத் தொடங்கி விடுகிறது.

அந்த வெற்றி அனுபவம்தான் வாசிப்பின் மீதான நம்பிக்கைக்கான அடித்தளம். ஒரு குழந்தை தன் தாய்மொழியில் சிறு கதையைத் தானே படித்து முடிக்கும்போது, அதன் முகம் மலர்கிறது. ‘என்னாலும் படிக்க முடியும்’ என்ற உணர்வு, பின்னர் ஆங்கில வாசிப்பிற்கும் மாற்றப்படுகிறது. மாறாக, முதல் நாளிலேயே புரியாத மொழியில் புத்தகம் திறக்கப்பட்டால், வாசிப்பு என்பது ‘கடினமான வேலை’ என்று ஆகிவிடுகிறது. வாசிப்பின் மீதான அந்த அச்சம், நீண்டநாள்வரைகூட நீடிக்கலாம்.

வீட்டில் செய்யக்கூடிய எளிய வழி: தினமும் பத்து நிமிடங்கள் ஏதாவது சிறிய தமிழ்ச் சிறுகதையைக் குழந்தையுடன் உரக்கப் படியுங்கள். பிழை திருத்துவதைவிட, கதையின் உணர்வைப் பேசுங்கள். வாசிப்புக்குப் பிறகு சிறிய கேள்விகளைக் கேளுங்கள். “அவள் ஏன் கவலைப்பட்டாள்?”, “அவன் ஏன் அங்கு சென்றான்?”, “சிங்கம் எடுத்த முடிவு சரியா?” இதுபோன்ற கேள்விகள், வாசிப்பைச் சிந்தனையுடன் இணைக்கும்.

வகுப்பறையில் ஆசிரியர்கள், முதலில் படத்துடன் கதை கேட்டல், பின்னர் சேர்ந்து படித்தல், அடுத்து குழந்தையைத் தனியாகச் சிறு பத்தி படிக்க வைத்தல் எனப் ‘படிப்படியான வாசிப்பு’ முறையைக் கொண்டுவரலாம். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் உரையாடல் தமிழில் இருக்கட்டும். “இந்த வரியில் என்ன நடந்தது?” என்ற கேள்வி, எழுத்தைப் பொருளுடன் இணைக்கும். பொருள் இல்லாத வாசிப்பு, விரைவில் சலிப்பை உருவாக்கும்; அர்த்தமுள்ள வாசிப்பு, ஆர்வத்தை வளர்க்கும்.

இருமொழித் திறன்: முதலில் தமிழ், பிறகு வலுவாக ஆங்கிலம்

“தமிழில் தொடங்கினால் ஆங்கிலம் பின்தங்கிவிடுமோ?” என்ற கேள்வியைப் பல பெற்றோர்கள் தயக்கத்துடன் கேட்கின்றனர். உண்மை மாறாக இருக்கிறது. வலுவான L1 அடித்தளம் இருந்தால், இரண்டாம் மொழியை (L2) கற்பது என்பது விரைவாகவும், ஆழமாகவும் நடக்கிறது. ஏனெனில் ஏற்கனவே குழந்தைக்குச் சொல் வரிசை, காலம், கேள்வி அமைப்பு, கதை அமைப்பு என்ற கட்டமைப்போடு, “மொழி எப்படி வேலை செய்கிறது” என்ற உள்ளுணர்வும் வந்துவிடுகிறது.

தமிழ்நாட்டுச் சூழலில் இருமொழித் திறன் என்பது ‘ஒன்றை விட்டு ஒன்றைப் பிடிப்பது’ அல்ல. அது ‘இரண்டையும் நன்றாக இறுகப் பற்றிக்கொள்வது’ என்ற இலக்கு என்பதை உணருங்கள். தொடக்கக் கல்வியில் தமிழில் கருத்துகளை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்ட குழந்தை, நடுநிலை அல்லது உயர்நிலை வகுப்புகளில் ஆங்கிலப் பாடங்களுக்கு மாறும்போது, மொழிபெயர்ப்புச் சுமையை இலகுவாக உணர்கிறது. கருத்து தெரியும்; சொற்களை மட்டும் கற்க வேண்டும் எனும்போது பாதை எளிதாகிறது.

தொடக்க வகுப்புகளில் தமிழ் வழிக் கற்றலை வலுப்படுத்துவது என்பது, ஆங்கிலத்தை எதிர்ப்பதல்ல, ஆங்கிலத்திற்கான அறிவார்ந்த பாலத்தைக் கட்டுவது என்ற தெளிவு பள்ளித் தலைவர்களுக்கு இருப்பது பயன் தர வல்லது. இந்தியாவின் தேசியக் கல்விக் கொள்கை 2020 (NEP 2020) போன்ற கொள்கை ஆவணங்களும் தொடக்க ஆண்டுகளில் தாய்மொழி / உள்ளூர் மொழியின் இன்றியமையாமையை வலியுறுத்துகின்றன. அது வெறும் கலாசாரக் காப்பு அல்ல; அது கற்றல் அறிவியல்.

இங்கு ஓர் எச்சரிக்கையும் தேவை. “தமிழில் தொடங்கு” என்பதை “ஆங்கிலத்தைத் தள்ளிப்போடு” என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. இலக்கு தெளிவாக இருக்கட்டும்: தொடக்கத்தில் தமிழில் ஆழம்; அதனுடன் ஆங்கிலத்திற்கு மென்மையான, மகிழ்ச்சியான அணுகல்; பின்னர் இரு மொழிகளிலும் நம்பிக்கை. இந்த வரிசைதான் பல குழந்தைகளுக்கு நீண்ட பயணத்தில் சோர்வையும் குழப்பத்தையும் குறைக்கக்கூடியது.

வகுப்பறையில் செய்யக்கூடியவை: ஆசிரியர்களுக்கான சிறிய மாற்றங்கள்

பெரிய சீர்திருத்தம் தேவையில்லை. சிறிய, தொடர்ச்சியான பழக்கங்களே போதுமானவை.

தமிழில் கேட்கும் கேள்விகளை ஆழமாக்குங்கள். “சரியா / தவறா” என்பதைத் தாண்டி, “ஏன் அப்படி நினைக்கிறாய்?”, “வேறு வழியில் சொல்ல முடியுமா?” என்று கேளுங்கள். குழந்தைகளின் நீண்ட தமிழ் விடைகளை வரவேற்று, அவற்றைப் பலகையில் சிறு சொற்றொடர்களாக எழுதுங்கள். பேச்சு எழுத்தாக மாறும் தருணம் அது.

இரட்டை உள்ளீடு அல்ல, இரட்டைச் சொல்வளம். ஒரே பாடத்தை முதலில் தமிழில் கருத்துடன் சொல்லி, பின்னர் முதன்மை ஆங்கிலச் சொற்களை அறிமுகப்படுத்துங்கள். இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் கலக்காதீர்கள். அது குழப்பத்தைத் தரலாம். நினைவில் கொள்ளுங்கள்: முதலில் புரிதல்; பிறகு சொல்வளம்.

தமிழ் உரைகளை வாழ்க்கையுடன் இணையுங்கள். சந்தை, பேருந்து, மழை, திருவிழா என உள்ளூர் அனுபவங்களைப் பாடத்துடன் இணைத்தால், நினைவாற்றல் வலுப்படும். தமிழ் இலக்கியப் பாடத்தைக்கூடத் தொடக்க வகுப்புகளில் சரியான நீளத்திலும் தொனியிலும் கொடுத்தால், கசக்காது; இனிக்கும்.

பிழைகளைக் காட்டிப் பயமுறுத்தாதீர்கள். தொடக்க எழுத்துப் பயிற்சியில் பிழை என்பது இயல்பு. திருத்தங்களை அன்பாகவும், சிறிது சிறிதாகவும் சுட்டிக் காட்டுங்கள். மொழிக்கற்றலில் குழந்தையின் நம்பிக்கை உடைந்தால், கற்றல் வேகம் குறையும்.

வீட்டில் பெற்றோர் செய்யக்கூடியவை: பத்து நிமிடங்களின் ஆற்றல்

பள்ளியில் கற்றால் மட்டும் போதாது. வீட்டில்தான் மொழி வேர் விடுகிறது.

நாள்தோறும் குழந்தையுடன் தமிழில் உரையாடுங்கள். அது திட்டமிட்ட பேச்சாக இருக்கக் கூடாது. அது உணவு, விளையாட்டு, பயணம், பள்ளி, இவற்றுள் எதைப் பற்றியதாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். தொலைக்காட்சி / திரை நேரத்தைக் குறைத்து, குழந்தையின் பேசும் நேரத்தை அதிகப்படுத்துங்கள். இரவு உணவு உண்ட பிறகு, உறங்கச் செல்வதற்கு முன்னர் கேட்கப்படும் ‘இன்றைக்கு என்ன நடந்தது?’ என்ற கேள்வி, குழந்தையின் மன உலகத்தைத் திறக்கும் திறவுகோல். பேச்சுதான் எழுத்தின் முன்னோடி.

வாரத்துக்கு இரண்டு முறையாவது குழந்தையே ஒரு சிறு தமிழ்க் கதையைச் சொல்லட்டும், நீங்கள் எழுதி வைக்கலாம். “என் கதை” என்ற உரிமை, குழந்தைக்கு எழுத்தின் மீதான ஆர்வத்தை வளர்க்கும். நூலகம் அல்லது வீட்டு அலமாரியில் வயதுக்கேற்ற தமிழ்ப் புத்தகங்களை எளிதில் எடுக்கும்படி வையுங்கள். புத்தகம் கண்ணில் பட்டால்தான் கைக்கு வரும். ஒரு சிறு புத்தகத்தைப் படித்து முடித்தால் சிறு பரிசு தரலாம். அது குழந்தையின் வாசிப்புக்கு அங்கீகாரம் தந்ததுபோல அமையும்.

ஆங்கிலப் பயிற்சியை நிறுத்த வேண்டியதில்லை. ஆனால் தொடக்க ஆண்டுகளில் ஆங்கிலத்தைப் ‘பயமும் அவசரமும்’ கலந்து திணிக்காதீர்கள். பாடல்கள், விளையாட்டுச் சொற்கள், அன்றாடப் பொருட்களின் பெயர்கள், மகிழ்ச்சியுடன் அறிமுகம் என மென்மையான தொடக்கமே போதும். தமிழில் ஆழம்; ஆங்கிலத்தில் அணுகல்: இந்த இரட்டைப் பாதைதான் நீண்டகால இருமொழி வெற்றிக்கு உதவும்.

கட்டமைக்கப்பட்ட தமிழ்க் கற்றல் வளங்கள் தேவைப்படும் குடும்பங்களுக்கு, படிப்படியான பாடத் திட்டங்களும் (பயில் பாடத்திட்டம் போன்றவை) வீட்டுப்பயிற்சி தொடர்ச்சியாக இருக்க உதவலாம். ஆனால், எந்தச் செயலியும் உரையாடலை ஈடு செய்ய முடியாது. மனிதக் குரல்தான் முதல் ஆசிரியர். குழந்தை, மொழியைக் கேட்க வேண்டும். எழுத்துகளைப் பார்க்க வேண்டும்.

பள்ளித் தலைவர்களுக்கு: கொள்கையை நடைமுறையாக்குதல்

ஒரு பள்ளியின் தொடக்க வகுப்புக் கொள்கை தெளிவாக இருந்தால்தான், ஆசிரியர்களும் பெற்றோரும் ஒரே திசையில் நகர முடியும். தமிழ் வழி அடிப்படை எழுத்தறிவு இலக்குகளை அளவிடுங்கள்: வெறும் மதிப்பெண் அல்ல, வாசிப்புச் செறிவு, கதை சொல்லும் திறன், கேள்வி கேட்கும் துணிவு. ஆங்கில அறிமுகத்தைத் திட்டமிட்ட கட்டங்களில் கொண்டு வாருங்கள்; திடீர் ‘முழு ஆங்கில உலகம்’ என்ற அதிர்ச்சியைத் தவிருங்கள்.

பெற்றோர் - ஆசிரியர் சந்திப்புகளில் இந்தக் கொள்கையை எளிய மொழியில் பகிருங்கள். ஆசிரியர் பயிற்சியில் தாய்மொழி வழி கேள்வி உத்திகள், இருமொழிப் பாலம் அமைக்கும் முறைகள் ஆகியவற்றைச் சேர்த்தால், வகுப்பறை மாற்றம் நிலையானதாகும்.

“தமிழில் தொடங்குவது ஆங்கிலத்தைத் தாமதப்படுத்தாது; அதைத் தயார்படுத்தும்.”
இந்த ஒரு சொற்றொடர், பல குடும்பங்களின் அச்சத்தைக் குறைக்கும்.

சிறிய பள்ளிகளிலும் பெரிய நிறுவனங்களிலும் இந்த ஒரே கொள்கை வேலை செய்யும்: தொடக்க ஆண்டுகளில் தமிழை ‘இரண்டாம் உலகம்’ ஆக்காதீர்கள். கால அட்டவணையில் தமிழ் வாசிப்பு வட்டம், கதை நேரம், உரையாடல் குழு ஆகியவற்றுக்குப் போதிய இடம் கொடுங்கள். மதிப்பீட்டிலும், பெற்றோர் தொடர்பிலும் இந்த முன்னுரிமை தெரியட்டும். குழந்தைகள் பார்ப்பது நாம் என்ன சொல்கிறோம் என்பதை அல்ல, நாம் எதற்கு நேரம் ஒதுக்குகிறோம் என்பதை.

முடிவு: சிந்தனையின் வேரைப் பாதுகாத்தல்

ஒரு மொழி என்பது தொடர்புக் கருவி மட்டுமல்ல; அது சிந்தனைக்கான வழி. தமிழில் சிந்திக்கத் தொடங்கும் குழந்தை, தன் உணர்வுகளையும் கேள்விகளையும் முதலில் தெளிவாக வடிவமைக்கக் கற்கிறது. அந்தத் தெளிவுதான் வாசிப்பு மீதான நம்பிக்கையாகவும், பின்னர் இருமொழித் திறனாகவும் மலர்கிறது.

நீங்கள் பெற்றோராக இருந்தாலும், ஆசிரியராக இருந்தாலும், பள்ளித் தலைவராக இருந்தாலும், இந்த வாரம் ஒரே ஒரு சிறிய மாற்றத்தைப் பின்பற்ற முயலுங்கள்: ஒரு கேள்வியைத் தமிழில் ஆழமாகக் கேளுங்கள்; ஒரு கதையை உரக்கப் படியுங்கள்; ஒரு குழந்தையின் நீண்ட விடையைத் தமிழில் முழுமையாகக் கேட்டுப் பெறுங்கள். சிந்தனையின் கடல், தாய்மொழியில்தான் முதல் அலையை எழுப்புகிறது. அந்த அலையைப் பாதுகாப்பது, நமது பொறுப்பும் கடமையும் மட்டுமல்ல, நமக்கான வாய்ப்பும்கூட.

ஒரு குழந்தையின் முதல் மொழி என்பது ஒரு சிறிய கடல். அதில் முதல் அலையை உருவாக்க நாம் கொடுக்கும் நேரமும் கவனமும், பின்னர் வரும் பல மொழிகளின் பயணத்தையும் தீர்மானிக்கும். பயத்தை அல்ல, மாறாகப் புரிதலைக் கொண்டு, தமிழை அந்த முதல் அலையாகப் பாதுகாப்போம். குழந்தையின் சிந்தனை, கப்பலைப்போல பல அலைகளைக் கடந்தும் பயணிக்கட்டும்.